Karl Rudolf von Ollech

Urodzony 22 czerwca 1811 w Grudziądzu Karl Rudolf von Ollech rozpoczął służbę w 16. Pułku Piechoty w 1828 roku jako podporucznik. Po ukończeniu Szkoły Wojennej w Berlinie został wykładowcą w szkole dywizyjnej 14. Dywizji Piechoty w Düsseldorfie, a następnie w korpusie kadetów.

W 1847 roku awansował na kapitana i objął dowództwo kompanii w 30. Pułku Piechoty. Podczas tłumienia powstania badeńskiego (1848–1849) odniosł rany w starciu pod Durlach. W 1853 roku, po awansie na majora, został szefem sztabu 13. Dywizji Piechoty. Dwa lata później przeniesiony do Wielkiego Sztabu Generalnego. W 1861 roku, jako pułkownik, objął stanowisko dowódcy Korpusu Kadetów. Dwa lata później trafił do Wielkiego Sztabu oraz został nobilitowany przez króla Wilhelma.

W trakcie wojny z Austrią kierował działaniami 17. Brygady Piechoty, którą objął rok wcześniej po awansie na generała majora. W bitwie pod Náchodem odniosł ciężką ranę w udo i przez ponad rok pozostawał na rekonwalescencji. Rana uniemożliwiła mu aktywny udział w wojnie prusko‑francuskiej, w której pełnił funkcję gubernatora Koblencji, a następnie Strasburga.

Po zakończeniu konfliktu awansował na generała piechoty i objął funkcję komendanta Akademii Wojennej w Berlinie. Od 1877 roku aż do śmierci pełnił funkcję gubernatora berlińskiego Domu Inwalidów, z prawem noszenia munduru 16. Pułku Piechoty. Generał von Ollech opublikował liczne prace historyczne dotyczące wojen napoleońskich i był autorem wielu artykułów do Tygodnika Wojskowego. Angażował się też w zbiórki na rzecz budowy kościoła Dziękczynienia w berlińskiej dzielnicy Wedding, upamiętniającego nieudany zamach na cesarza Wilhelma I w 1878 roku.