Erich Georg Alexander Sebastien von Falkenhayn
Biografia
Erich Georg Alexander Sebastien von Falkenhayn urodził się 11 września 1861 roku w Białochowie. Był pruskim generałem piechoty, który w młodości piastował stanowiska sztabowe i wojskowe. W 1880 roku został porucznikiem, ukończył Korpus Kadetów i służył w 91 Oldenburskim Pułku Piechoty. W 1890 roku trafił do pruskiego Sztabu Generalnego, a w marcu 1893 awansował na kapitana. W latach 1896–1903 Falkenhayn był instruktorem armii chińskiej oraz attaché wojskowym. Awansował do stopnia majora w marcu 1899 roku i objął stanowisko szefa sztabu Sił Ekspedycyjnych odpowiedzialnych za wyzwolenie ambasad w Pekinie podczas powstania bokserów. Od 1903 roku stacjonował w 92 Pułku Piechoty, awansując we wrześniu 1905 na podpułkownika i w maju 1908 na pułkownika. Został szefem sekcji Wielkiego Sztabu Generalnego, później oficerem sztabowym XV Korpusu w Strasburgu. 22 kwietnia 1912 otrzymał stopień generała majora, a 7 lipca 1913 został mianowany ministrem wojny w stopniu generała porucznika.
We wrześniu 1914 roku Helmuth von Moltke został zdymisjonowany z funkcji szefa sztabu generalnego. Wówczas Falkenhayn objął to stanowisko. 20 stycznia 1915 roku został odwołany ze stanowiska ministra wojny. Wódz naczelny, uznając front zachodni za najważniejszy, podjął próbę rozstrzygnięcia wojny na Zachodzie i odcięcia Anglików i Francuzów od morza – „wyścig ku morzu”.
W 1915 Falkenhayn przygotował zwycięskie ofensywy na froncie wschodnim i doprowadził do zajęcia Serbii, lecz sprzeciwił się całemu wysiłkowi na froncie wschodnim, utrzymując front zachodni. Aby osłabić aliantów, prowadził ataki okrętów podwodnych i krwawienie armii francuskiej. Rozpoczęta w lutym 1916 ofensywa pod Verdun była jego planem; jej porażka podkopała zaufanie do niego i w sierpniu 1916 roku został zdymisjonowany.
Po zwolnieniu Falkenhayn objął dowództwo 9 Armii walczącej przeciwko Rumunii (wrzesień 1916 – czerwiec 1917), z Grupą Augusta von Mackensena, co doprowadziło do pokonania armii rumuńskiej i zdobycia Bukaresztu. Wiosną 1917 wyjechał do Turcji, gdzie objął stanowisko naczelnego dowódcy niemiecko-tureckiej Grupy Armii Yildirim. W październiku do Grupy weszły kolejne armie tureckie, a operacje wobec frontu syryjsko-palestyńskiego kontynuowano do lutego 1918, kiedy to Falkenhayn został odwołany. 9 czerwca 1917 roku został mianowany marszałkiem polnym armii osmańskiej.
W marcu 1918 Falkenhayn dowodził niemiecką 10. Armią na Białorusi (Ober-Ost). Zajął pozycje na białoruskim froncie, a po rozejmie w Compiègne w listopadzie 1918 wycofał wojska z Ober-Ostu. Do końca lutego 1919 opuścił Białoruś, przekazując terytoria Armii Czerwonej, a 28 lutego 1919 zdał dowództwo armią. W 1919 przeszedł na emeryturę, a w 1920 opublikował wspomnienia. Posiadał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Fryderyka Wilhelma w Berlinie. Zmarł w 1922 roku na niewydolność nerek.