Henryk Biegalski
Biografia
Henryk Biegalski urodził się 3 września 1943 roku w Grudziądzu. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1969 roku, uzyskując tytuł magistra prawa, a następnie odbył aplikację sędziowską w Sądzie Wojewódzkim w Gdańsku.
Po studiach pracował w reszcie śledczym w Gdańsku jako starszy referent; w latach 1970–1972 był zastępcą kierownika, 1972–1974 kierownikiem kadr, 1974–1977 zastępcą naczelnika; w 1977–1978 pracował w Wojewódzkim Areszcie Śledczym w Gdańsku jako zastępca naczelnika, a w 1978 pełnił obowiązki naczelników.
W latach 80. był naczelnikiem gdańskiego aresztu śledczego oraz, pod koniec PRL, zastępcą dyrektora Okręgowego Zarządu Zakładów Karnych w Gdańsku. Po 1989 pełnił obowiązki dyrektora OZZK w Szczecinie. W 1991 został dyrektorem Okręgowego Służby Więziennej w Gdańsku. 26 lutego 2006 otrzymał nominację na stanowisko dyrektora generalnego Służby Więziennej.
Na początku marca 2006 roku dziennikarze Gazety Wyborczej ujawnili, że w czasach stanu wojennego, gdy Biegalski był naczelnikiem gdańskiego aresztu, doszło do pacyfikacji osadzonych. W lipcu 1982, dzięki podsłuchom i więziennej agenturze, Służba Bezpieczeństwa otrzymała informacje o planowanym przez więźniów politycznych strajku głodowego. W celu uspokojenia sytuacji Biegalski skierował do nich ok. 300 funkcjonariuszy, którzy wyciągali osadzonych z cel z żądaniem spożycia posiłku. Odmówiono - bili. Śledztwo zostało umorzone w 1983 ze względu na rozbieżności w zeznaniach; postępowanie kontynuowała Naczelna Prokuratura Wojskowa; ostatecznie podejrzanych objęto amnestią. W 1986 sąd okręgowy w Gdańsku przyznał jednemu z poszkodowanych odszkodowanie. Minister Ziobro wystąpił o odwołanie Biegalskiego, co nastąpiło w marcu 2006.
Od 1969 do końca lat 80. był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od marca 1982 należał do Komisji Bezpieczeństwa Ładu Publicznego Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.