Ryszard Milczewski-Bruno
Biografia
Ryszard Milczewski-Bruno urodził się 18 lutego 1940 roku w Tarpnie w rodzinie Józefa Mielczewskiego i Ludwiki z Jastrzemskich. Miał brata Henryka Mielczewskiego (1943–2012). Ukończył Technikum Przemysłu Drzewnego w Jarocinie, a następnie Technikum Rolnicze w Grudziądzu. Maturę zdał w 1960 roku. W 1961 roku podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które przerwał z powodów finansowych.
W Grudziądzu redagował uczniowski tygodnik Móżdżek; w 1955 roku założył przy Grudziądzkim Domu Kultury grupę poetycką Arkadia, należał też do sekcji plastyków amatorów przy Domu Metalowca. Od listopada 1956 publikował listy do redakcji w Gazecie Pomorskiej. Debiutował w 1958 roku w wierszu Starość dłoni w nr 29 tygodnika społeczno-kulturalnego Orka. W 1959 roku przystąpił do Grudziądzkiej Grupy Poetyckiej 59. Publikował w Ilustrowanym Kurierze Polskim (1959–1962) i Pomorzu (1959–1972).
Jego pierwszą sezonową pracą było stanowisko fermentatora w Wytwórni Tytoniu w Grudziądzu (od 1960). Później był agronomem w Rywałdzie. W 1961 w Krakowie był ogrodnikiem-kwiaciarzem w Hucie im. Lenina, a następnie prowadził zakładowy Klub Sportowy Hutnik. Wstąpił do Koła Młodych przy Oddziale Krakowskim Związku Literatów Polskich i związał się z grupą literacką Żaczek. Po powrocie do Grudziądza w latach 1962–1970 pracował m.in. w Centrali Nasiennej w Grudziądzu i Wąbrzeźnie jako instruktor przysposobienia rolniczego, był także instruktorem poradnictwa żywieniowego w mleczarni Lipno, kierownikiem Powiatowej Poradni Instrukcyjno-Metodycznej Pracy Kulturalno-Oświatowej. Działał również w Kółkach Rolniczych w Grudziądzu. Później przeniósł się do Zakładów Mięsnych w Grudziądzu, gdzie pracował jako klasyfikator żywca. Później podjął pracę w cukrowni Mełno koło Grudziądza. Swoje wiersze publikował w Tygodniku Kulturalnym (1962–1967, 1971–1975) i Zarzewiu (1964–1966). Wstąpił do Grudziądzkiej Grupy Plastycznej 64. W 1965 był współzałożycielem oddziału bydgoskiego Korespondencyjnego Klubu Młodych Pisarzy, działał w Klubie Literackim Pomorze, w Kole Literackim Dziejba oraz w sekcji literackiej przy Kujawsko-Pomorskim Towarzystwie Kulturalnym, wszedł też w skład zarządu bydgoskiego Klubu Młodych Pisarzy. Od 1969 roku był członkiem Koła Młodych w Bydgoszczy. Publikował w czasopismach Twórczość (1967–1973), Poezja (1967–1979), Kontrasty (1967–1969), Fakty i Myśli (1968–1972), Litery (1967, 1971–1972), Regiony (1969–1977), Życie Literackie (1969–1975), Nowy Wyraz (1970–1978), Odra (1970–1972). Zacieśnił kontakty z redakcją Faktów – w 1974 roku został etatowym pracownikiem tego pisma. Pisał reportaże do Faktów z zamiarem wydania ich w przyszłości w postaci tomu Waga lita ciepła. W 1977 roku został członkiem Związku Literatów Polskich.
W 1970 roku ustanowił symboliczną prywatną nagrodę poetycką Duże piwo grzane z łyżką oraz nagrodę w dziedzinie krytyki Mała kawa z biszkoptem, a w roku 1976 nagrodę w dziedzinie prozy Wino patykiem pisane, w 1978 nagrodę za całokształt twórczości Gaśnica terenowa.
Był przyjacielem Edwarda Stachury, który poświęcił mu wiersz Nie rozdziobią nas kruki (znany również jako Ruszaj się Bruno).
Mieszkał w Grudziądzu przy ul. Kalinkowej. W latach 1963–1977 był mężem poetki Ireny Polakowskiej.
Zmarł w wyniku utonięcia w jeziorze Dużym w Nowej Wsi Szlacheckiej podczas zjazdu poetyckiego Toruński Maj Poetycki. Pochowany 21 maja 1979 roku na cmentarzu w Grudziądzu (sektor 39-15-29).
Najpopularniejszy wiersz Milczewskiego-Bruna to Gdzieś w nas. W 2015 roku toruńskie pół Gribojedow wydało płytę z wierszami Milczewskiego-Bruna zatytułowaną Bruno z Grudziądza.