Witold Dudziak
Biografia
Witold Dudziak był znanym lekkoatletą, specjalizującym się w biegu na 400 m przez płotki, a także pisarzem, nauczycielem i architektem.
W 1959 dwukrotnie startował w meczach międzypaństwowych przeciwko NRD w Berlinie i Jugosławii w Krakowie, odnosząc indywidualne zwycięstwa. Zdobywał mistrzostwo Polski (1958) oraz brązowy medal mistrzostw kraju (1959) w biegu na tym dystansie, a także brązowy medal halowych mistrzostw kraju w biegu na 80 metrów przez płotki (1955).
Ukończył Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej (1959). Po studiach wyjechał do Szwajcarii na dwuletni staż zawodowy. Po powrocie zamieszkał w Zakopanem, gdzie podjął pracę jako wykładowca w Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara (w latach 1964–1972 był nauczycielem meblarstwa).
Po zakończeniu kariery sportowej był cenionym architektem. Jego autorstwa jest m.in. projekt stylowej restauracji „Nosalowy Dwór” przy Drodze Oswalda Balzera w Zakopanem. Próbował swych sił również w dziedzinie literatury. Debiutował w 1960 opowiadaniem, które zamieszczono na łamach „Przeglądu Sportowego”. Publikował teksty w „Polityce”, „Sportowcu”, „Miesięczniku Literackim” i „Kulturze”. W 1971 roku wydawnictwo „Iskry” opublikowało jego zbiór opowiadań Finisz (w cyklu Autentyk). Jest także autorem książki Spełnione marzenia. Jeden z utworów przetłumaczono na język węgierski. Jako prezes zakopiańskiego Klubu Literackiego był inicjatorem (1980) Komitetu Porozumiewawczego Związków Twórczych i Naukowych.
Był także delegatem Komitetu na Kongres Kultury Polskiej w Warszawie w grudniu 1981, który został przerwany w momencie ogłoszenia stanu wojennego. Od 1988 był członkiem Związku Literatów Polskich. Zmarł w Zakopanem i został pochowany 4 września 2010 na Nowym Cmentarzu przy ul. Nowotarskiej (kwatera P2-B-7).