Tadeusz Grygier

Archiwista
10.12.1916 09.06.2000 Grudziądz

Biografia

Tadeusz Grygier był polskim archiwistą i pedagogiem, syn Stanisława Grygiera i Zofii z Rybickich. Uczył się w Grudziądzu, a następnie w Świeciu, zdał egzamin dojrzałości w 1936 roku i rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1937 wstąpił do Stronnictwa Pracy. Równolegle pracował w archiwum wojskowym w Poznaniu, a od kwietnia 1939 został archiwariuszem kontraktowym Referatu Historycznego DOK VII w Poznaniu. Działalność konspiracyjna i wojna zatrzymały jego studia i pracę, jednak kontynuował działalność wywiadowczą w inspektoratach ZWZ i Służby Zwycięstwu Polski. Po wojnie wrócił do Grudziądza, kontynuował naukę i uzyskał magisterium na UMK w Toruniu (1947) oraz doktorat nauk humanistycznych (1951).

W 1949 został archiwistą w Archiwum Państwowym w Olsztynie, później pełnił obowiązki dyrektora (1950) i od 1956 był dyrektorem archiwum. Dzięki jego zaangażowaniu powstały Powiatowe Archiwa Państwowe w Mrągowie (1952), Szczytnie (1953) i Morągu (1956). Był bezpartyjny, pełnił funkcję w latach 1957–1961 w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, a w 1966 został odwołany z funkcji kierowniczej, kontynuując pracę naukowo-badawczą. Został odznaczony m.in. Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Archiwistyki” (1979) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1981). Zmarł w 2000 roku i spoczywa na cmentarzu w Kieźlinach.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Zainicjował powstanie Powiatowych Archiwów Państwowych w Mrągowie (1952), Szczytnie (1953) i Morągu (1956).
Obronił doktorat nauk humanistycznych w 1951 roku pod kierunkiem Bronisława Pawłowskiego.
Pełnił obowiązki dyrektora Archiwum Państwowego w Olsztynie od 1950, a od 1956 był jego dyrektorem.
W latach 1957–1961 był członkiem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej.
Odznaczony Złotą Odznaką „Za Zasługi dla Archiwistyki” (1979) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1981).

Ciekawostki

Był bezpartyjny, co wpłynęło na jego karierę w okresie PRL.
Został skazany na śmierć w 1945, a następnie zdołał uciec z więzienia.
Po wojnie zaangażowany w rozwój archiwistyki warmińsko-mazurskiej.

Udostępnij