Tadeusz Antoni Bober
Biografia
Tadeusz Antoni Bober urodził się 26 kwietnia 1932 roku w Grudziądzu. W czasie II wojny światowej przebywał w Staszowie. Jego ojciec Władysław (1897–1945), sierżant sztabowy żandarmerii wojskowej Rzeczypospolitej, zginął w obozie Gusen (Mauthausen). Tadeusz ukończył szkołę średnią w Sopocie, gdzie znalazł opiekę w domu dziecka w Stawowie. W 1951 podjął studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i w 1954 uzyskał magisterium z wychowania fizycznego.
Został zatrudniony w Zakładzie Anatomii jako asystent prof. Czesława Niżankowskiego, a następnie pracował w Zakładzie Biomechaniki, którego kierownikiem był prof. Tadeusz Marciniak. W 1967 otrzymał stopień naukowy doktor nauk o kulturze fizycznej w specjalności biomechanika na podstawie pracy „Charakterystyka sił i obciążeń układu ruchu człowieka w biegu sprinterskim”. Habilitował się w 1973 w Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie i uzyskał stopień naukowy doktor habilitowany nauk o kulturze fizycznej ze specjalnością biomechaniki. Stanowisko profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1979, a w 1990 Prezydent RP nadał mu tytuł profesora nauk o kulturze fizycznej.
Specjalizował się w biomechanice i naukach o sporcie, podkreślając interdyscyplinarny charakter tej dziedziny. Był wieloletnim członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Biomechaniki, a w latach 1996–2000 pełnił funkcję jego przewodniczącego. Przebywał na stażach w takich uczelniach jak Penn State University, University of Iowa, Colorado State University, University of Tokyo oraz University of Western Australia. W latach 1992–1996 i 1996–2002 był członkiem zarządu ICSSPE i wiceprezesem Światowej Komisji Biomechaniki Sportu (WCSB). Był wybierany do Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1982–1986) oraz do Komitetu Nauk o Kulturze Fizycznej Polskiej Akademii Nauk. Należał także do Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego i Polskiego Towarzystwa Naukowego Kultury Fizycznej oraz czasopism Antropomotoryka, Human Movement i Fizjoterapia Polska.
W Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu przeszedł przez wszystkie szczeble kariery, od stanowiska asystenta, przez kierownika Zakładu Biomechaniki (1966–1974), dyrektora Instytutu Sportu (1976–1980), kierownika Katedry Biomechaniki (1980–2002), prorektora ds. nauki (1981–1982), aż do funkcji rektora AWF we Wrocławiu w latach 1990–1993. Był także oddelegowany do Gdańska (1974–1976) jako pierwszy dziekan nowo utworzonego Wydziału Wychowania Fizycznego, a w 1999 współtworzył Wyższą Szkołę Fizjoterapii we Wrocławiu, której objął stanowisko pierwszego rektora (do 2002).
Poza pracą naukową rozwijał pasję arobnictwa. Od 1958 roku związany z Polskim Związkiem Narciarskim, w 1963 uzyskał uprawnienia Instruktora Wykładowcy PZN. Był aktywnym członkiem Stowarzyszenia Absolwentów AWF we Wrocławiu, którego inicjatorem był w 1991 roku; pełnił funkcję prezesa w kadencji 1997–2000. Uprawiał także szermierkę i tenis. Na tematy związane z biomechaniką wypowiadał się w mediach sportowych.
W 1980 zaangażował się w działalność opozycyjną jako członek NSZZ „Solidarność” w AWF we Wrocławiu. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany: przebywał we Wrocławiu do 14 stycznia 1981, a od 15 do 27 stycznia 1982 był izolowany w Ośrodku Odosobnienia w Nysie. Został również usunięty z funkcji prorektora ds. nauki AWF we Wrocławiu.
Zmarł we Wrocławiu 7 maja 2026 roku i został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu (pole 36, rząd 2 od pola 37). Jego żoną była Barbara (1936–2010), redaktorka Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego i Ossolineum, z którą mieli córkę Joannę.