Stefan Rudnik
Biografia
Stefan Rudnik urodził się 15 października 1935 roku w Grudziądzu. Był politologiem i historykiem specjalizującym się we współczesnych stosunkach międzynarodowych; związany z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Słupsku jako nauczyciel akademicki.
Po ukończeniu Liceum Pedagogicznego w Kwidzynie w 1953 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1963 roku magisterium. W kolejnych latach pracował w szkolnictwie ogólnokształcącym w Kwidzynie. W latach 1970–1973 odbył studia doktoranckie w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; obrona pracy nad stosunkami polsko-włoskimi w latach 1945–1972 doprowadziła do nadania stopnia doktora.
W 1973 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Słupsku. W 1981 objął stanowisko prodziekana Wydziału Humanistycznego, a w 1987 roku dyrektora tego wydziału. Od 1 września 1993 roku pełnił funkcję prorektora ds. nauki, jednocześnie kierując Zakładem Historii Najnowszej Powszechnej w Instytucie Historii WSP. W czerwcu 1994 roku został wybrany rektorem; ponownie został wybrany na kadencję 1996–1999, której nie ukończył z powodu nagłej śmierci 21 listopada 1996 roku w Słupsku.
Jego prace badawcze koncentrowały się na problematyce niemcoznawczej; prowadził badania archiwalne i interesował się ruchami społecznymi w Republice Federalnej Niemiec. Jego dorobek obejmuje habilitację nad badaniami nad pokojem w RFN, obronioną w 1987 roku. Był członkiem International Academy of Humanization of Education; w 1994 roku wszedł w skład Kuratorium Ogólnoniemieckiej Inicjatywy Obywatelskiej w Hanowerze.
W uznaniu za działalność otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej.