S
Nauka

Stefan Rudnik

Politolog i historyk

15 października 1935data urodzenia
21 listopada 1996data śmierci
żył 61 latdługość życia
Grudziądzmiejsce urodzenia
5osiągnięć

Biografia

Stefan Rudnik urodził się 15 października 1935 roku w Grudziądzu. Był politologiem i historykiem specjalizującym się we współczesnych stosunkach międzynarodowych; związany z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Słupsku jako nauczyciel akademicki.

Po ukończeniu Liceum Pedagogicznego w Kwidzynie w 1953 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1963 roku magisterium. W kolejnych latach pracował w szkolnictwie ogólnokształcącym w Kwidzynie. W latach 1970–1973 odbył studia doktoranckie w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; obrona pracy nad stosunkami polsko-włoskimi w latach 1945–1972 doprowadziła do nadania stopnia doktora.

W 1973 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Słupsku. W 1981 objął stanowisko prodziekana Wydziału Humanistycznego, a w 1987 roku dyrektora tego wydziału. Od 1 września 1993 roku pełnił funkcję prorektora ds. nauki, jednocześnie kierując Zakładem Historii Najnowszej Powszechnej w Instytucie Historii WSP. W czerwcu 1994 roku został wybrany rektorem; ponownie został wybrany na kadencję 1996–1999, której nie ukończył z powodu nagłej śmierci 21 listopada 1996 roku w Słupsku.

Jego prace badawcze koncentrowały się na problematyce niemcoznawczej; prowadził badania archiwalne i interesował się ruchami społecznymi w Republice Federalnej Niemiec. Jego dorobek obejmuje habilitację nad badaniami nad pokojem w RFN, obronioną w 1987 roku. Był członkiem International Academy of Humanization of Education; w 1994 roku wszedł w skład Kuratorium Ogólnoniemieckiej Inicjatywy Obywatelskiej w Hanowerze.

W uznaniu za działalność otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Źródło: artykuł w Wikipedii

Najważniejsze osiągnięcia

  1. Obrona pracy habilitacyjnej nad badaniami nad pokojem w RFN (1987).
  2. Objęcie stanowiska profesora nadzwyczajnego na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Słupsku.
  3. Pełnienie funkcji prorektora ds. nauki (1993).
  4. Wybranie na rektora WSP w Słupsku (1994) i kadencja 1996–1999.
  5. Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Ciekawostki

?

Był członkiem International Academy of Humanization of Education.

?

Przyczynił się do rozwoju badań nad historią współczesną w Słupsku.

?

Zmarł nagle w Słupsku w 1996 roku.

Urodzeni w tym samym czasie

Wszyscy sławni →