Kazimierz Mynett
Biografia
Kazimierz Mynett urodził się w Grudziądzu w 1931 roku w rodzinie maszynisty kolejowego Władysława Mynetta i Gertrudy Mynett z domu Kortalla.
Ukończył w 1951 średnią szkołę ogólnokształcącą w Grudziądzu i podjął studia na Wydziale Rolnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, które ukończył z dyplomem inżyniera ogrodnictwa. Pracę magisterską wykonał w 1956 w Katedrze Roślin Ozdobnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie pod kierunkiem profesora Stanisława Wóycickiego.
Po studiach podjął pracę w Zakładzie Roślin Ozdobnych w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Radzikowie, gdzie prowadził badania nad hodowlą goździków szklarniowych i goździków gruntowych oraz daliami karłowymi. W 1967 otrzymał stopień doktora nauk rolniczych po obronie na SGGW pracy doktorskiej Badania nad mieszańcami międzygatunkowymi rodzaju Dianthus (promotor: prof. Stanisław Wóycicki).
W 1969 przeniósł się do Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach, gdzie w 1981 uzyskał stopień doktora habilitowanegonauk rolniczych w zakresie roślin ozdobnych na podstawie rozprawy Badania nad rozwojem pąków kwiatowych u goździków szklarniowych. W 1990 otrzymał tytuł naukowy profesor nauk rolniczych. W latach 1992–2002 pracował w Akademii Rolniczej w Szczecinie, gdzie przez 10 lat pełnił funkcję kierownika Katedry Roślin Ozdobnych. W 2002 przeszedł na emeryturę.
Praca naukowo-dydaktyczna Kazimierza Mynetta obejmowała badania nad hodowlą, uprawą i oceną odmian roślin ozdobnych, głównie goździków szklarniowych i gruntowych, lilii, tulipanów oraz innych ozdobnych roślin cebulowych. Wynikiem tych prac było wyhodowanie 11 odmian lilii oraz 15 odmian dalii karłowej, zarejestrowanych jako oryginalne odmiany. Zajmował się genetycznymi i hodowlanymi problemami dziedziczenia barwy, kwitnienia i mrozoodporności roślin ozdobnych. Był cenionym propagatorem wiedzy o roślinach ozdobnych, łącząc ogrodnictwo z literaturą. Jego praca została także odzwierciedlona w licznych publikacjach i książkach oraz w referatach i posterach na kongresach i sympozjach.
Profesor Szczepan Pieniążek tak go wspominał: – „Trudno o człowieka bardziej kulturalnego i przyjemnego w kontaktach z ludźmi niż on. Bardzo dobrze pisał i wspaniale wykładał. Był najlepszym kwiaciarzem i najlepszym roślinnikiem w całym swoim dziale”.