Johann Stobäus

Urodzony 6 lipca 1580 w Grudziądzu Johann Stobäus był synem ławnika i muzyka Jakuba Stobbe oraz Agnieszki z d. Kownackiej. W Grudziądzu rozpoczął naukę, a następnie kontynuował ją w katedralnej szkole łacińskiej w Królewcu. Od 1599 do 1608 był uczniem Johannesa Eccarda, kapelmistrza miejskiego. W 1601 został basistą w kapeli elektorskiej, a w 1602 kantorem katedralnym. Od 1626 pełnił funkcję kapelmistrza dworu elektora Jerzego Wilhelma, będąc nadal związany z Grudziądzem. Do jego uczniów należeli Georg Weissel i Heinrich Albert; z nimi łączono go także z Simonem Dachiem.

Stobäus często komponował wspólnie z Eccardem i opublikował dwie części Preussische Festlieder (1642, 1644). Opracował też dwie serie motetów. Utrzymywał kontakty z kapelą dworu królewskiego w Warszawie i jej kapelmistrzem Marco Scacchim. W jego dorobku znajdują się kompozycje wokalne w języku łacińskim, niemieckim i polskim.

Trzykrotnie zawierał związki małżeńskie i miał pięcioro dzieci; jedynym, który przeżył go po śmierci, był syn. Mowę pogrzebową ku jego czci wygłosił Valentin Thilo (Młodszy), a Simon Dach opublikował okolicznościową poezję. W Polsce jego nazwisko występuje jako Jan Stobeusz, Jan Stobbe, Jan Stobaeus i inne. W Grudziądzu przy ulicy Kawalerii Polskiej znajduje się ulica jego imienia ul. Jana Stobeusza.

Jan Stobeusz znał trzy języki: polski, niemiecki i łaciński; jego dzieła zostały skomponowane do tekstów łacińskich, niemieckich i polskich. Przykładem polskiego tekstu są części psalmów w przekładzie Jana Kochanowskiego, w tym Psalm 128 z dedykacją przez Stobaeusa.