Irena Baranowska
Biografia
Urodziła się 1 stycznia 1921 roku w Grudziądzu w rodzinie Edmunda, farmaceuty i działacza społeczno-politycznego, komendanta Straży Obywatelskiej w Chorzowie-Batorym, rozstrzelanego przez Niemców w pobliżu Rynku w Katowicach 4 września 1939 roku i Jadwigi z domu Śmierzchalskiej.
Uczęszczała do Miejskiego Gimnazjum Żeńskiego w Chorzowie (późniejsze IV Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Chorzowie). W tym czasie działała w hufcu szkolnym Przysposobienia Wojskowego Kobiet i w chorągwi Śląskiej Organizacji Harcerek. Zaangażowana była także w szkolnym kole sportowym. Gimnazjum ukończyła w 1938 roku, a rok później miała podjąć studia. Ostatni rok przed wojną spędziła w Szkole Gospodarczej w Zakopanem-Kuźnicach.
W okresie niemieckiej okupacji podczas II wojny światowej mieszkała w Krakowie. Należała do Związku Walki Zbrojnej–Armii Krajowej. Chcąc uniknąć dekonspiracji, udała się do Staszowa, a następnie do Otwocka, gdzie zamieszkała u swojej koleżanki szkolnej Haliny Domańskiej-Mrozek. Stamtąd po wybuchu powstania warszawskiego w pierwszych dniach sierpnia 1944 roku przedostała się do Warszawy.
Zmarła w pierwszych dniach powstania – nieznane są okoliczności jej śmierci. Istnieją dwie wersje – zginęła na ulicach Warszawy albo widziano ją prowadzoną przez Gestapo na aleję J. Ch. Szucha.
Upamiętnienie: nazwisko na Murze Pamięci przy Muzeum Powstania Warszawskiego (kolumna 70, miejsce 1) oraz na tablicy pamiątkowej na ścianie gmachu IV Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Chorzowie, upamiętniające dziewczęta poległe za ojczyznę.