Andrzej Macur
Biografia
Andrzej Macur urodził się 14 lipca 1945 roku w Grudziądzu. Syn architekta Kazimierza Macura (1915–2001) i nauczycielki Heleny z domu Prusakowskiej (1919–1984). W październiku 1945 roku rodzina przeniosła się z Grudziądza do Włocławka, a w 1946 roku do Gdańska, gdzie ojciec Macura pracował w Państwowej Pracowni Konserwacji Zabytków.
W 1963 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Gdańsku i rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. W ramach Zrzeszenia Studentów Polskich był przewodniczącym Komisji Kultury Zespołu Poselskiego Wydziału Architektury (1967–1968) oraz prezesem Międzyuczelnianego Amatorskiego Klubu Filmowego ŻAK (1968–1971). W 1969 obronił pracę magisterską Adaptacyjna rekonstrukcja zamku w Szymbarku – jako obiektu ekspozycji turystycznej.
Po studiach, pod kierunkiem ojca, rozpoczął pracę w gdańskim oddziale PKZ. Szkolenia z zakresu rewaloryzacji i ochrony budowli zabytkowych uzyskał kończąc w 1971 kurs na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, w 1976 studia podyplomowe na Politechnice Warszawskiej i w 1996 szkolenie w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W ramach PKZ w Gdańsku (1969–1995) był autorem projektów restauracji zabytków oraz członkiem i kierownikiem zespołów projektowych i misji konserwatorskich. Pracował jako główny projektant restauracji i adaptacji zespołu kamienic w Tallinnie (1979–1980), członek Polsko‑Jugosłowiańskiej Misji Archeologiczno‑Konserwatorskiej związanej z konserwacją twierdzy Markovi Kuli w Prilepie (Macedonia Północna, 1977–1982), generalny projektant rewaloryzacji Cytadeli Casbah w Algierze (1983–1986) oraz kierownik Polsko‑Egipskiej Misji Archeologiczno‑Konserwatorskiej w Deir el‑Bahari w Egipcie (1988–1989).
W latach 1992–2011 prowadził własną Pracownię Autorską Macur. Był także zastępcą dyrektora zarządzającego SAP‑Projekt Północ w Sopocie (1997–2005) oraz architektem‑restauratorem w biurze BET Hamouche w Algierze (2013–2014). Pełnił również funkcję przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ Solidarność przy PKZ w Gdańsku (1980–1981). Od 1981 roku był członkiem oraz od 1992 do 2002 roku prezesem gdańskiego oddziału Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków.
W konkursach SARP Macur uzyskał m.in. II wyróżnienie (1976) za koncepcję rewaloryzacji Śródmieścia Płocka (wspólnie z J. B. Zwiejskim i W. Rutkowskim) oraz I wyróżnienie (1977) za koncepcję programowo‑przestrzenną północnej części Śródmieścia Łodzi. W konkursie PKZ za najlepsze prace projektowe (1977) otrzymał wyróżnienia za projekt adaptacji Wielkiego Młyna oraz studium odbudowy i adaptacji spichlerzy przy ulicy Chmielnej 37/38 w Gdańsku.
Odznaczony: srebrną Odznaką za Opiekę nad Zabytkami (1978), Odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1979), złotą Odznaką Pamiątkową PKZ (1986) i złotą Odznaką Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków (2002).